TheMa India, Malawi

2010-09-28T19:01:00.006+02:00

Moffat

Ik

Timotei

Dickson en z'n moeder

Fotoboek maken...

2010-09-18T13:21:00.005+02:00

Het Afrika avontuur is afgelopen. Daarom heb ik vrijdag mijn camera meegenomen naar het ziekenhuis. Al wandelend door het ziekenhuis kom je vanzelf van alles tegen dat de moeite van 't fotograferen waard is: maf, grappig, naar of ontroerend.

Ben 's ochtends om 6 uur begonnen op de kinderafdeling, waar ik de laatste 3 weken heb gewerkt. De patienten die ik al wat langer ken, heb ik op de foto gezet. En ze gingen ervoor in de rij staan (met name de moeders dan); Dickson, een 2 maanden oude baby met hersenschade na ernstige hersenvliesontsteking, met zijn goedlachse HIV-positieve moeder; Timotei, een 4 jarig introvert jongetje met tuberculose, die door z'n buurvrouw naar het ziekenhuis is gebracht omdat z'n moeder Zionist-aanhanger is en niet gelooft in medische zorg; Nomia met longontsteking, die we gister naar de radiologie hebben gebracht voor een rontgenfoto, alwaar ik de radiographer geprobeerd heb uit te leggen hoe hij de foto moest maken (Ik schaam me diep. Het resultaat was waardeloos. Misschien moet ik, radiologie-leek, iets meer vertrouwen hebben in de laborants rontgenskills); de schattige moffat met z'n verbrande arm, die (bijna) altijd lacht en Moffats lotgenoot, een 12-jarige jongen die tijdens een traditionele dansceremonie op een begraafplaats in het feestvuur is gevallen en zijn hele rug 3e graads heeft verbrand en last but not least natuurlijk Fatuma, Keith en Olive, de beste verpleging van het ziekenhuis.

Na de kinderafdeling heb ik een rondje gemaakt door het ziekenhuis. Ik zie 35 theologie studenten, strak in het pak, zitten onder een boom wachtend op de uitslag van hun urine-onderzoek. In de gang loop ik tegen een paar geiten aan. Guardians (elke patient moet een begeleider meenemen) wassen en koken naast de afdeling. Ik wandel langs een 16-jarige jongen met een gigantisch dikke ascites buik die onder een palmboom lusteloos voor zich uit zit te staren. In de boom hangen 10 dweilstokken te drogen. Op de labourward liggen naakte vrouwen op vuilniszakken geluidloos te baren (ik heb geen foto gemaakt). Als ik hier wegloop, komt de TB-officer met zijn snelle pasjes naar me toe gedribbeld en vraagt om mijn adres omdat ik bijna weg ga. De schoonmakers dweilen zingend de gangen, waarna lange rijen patiënten op de grond gaan zitten om nsima te eten. Ik maak een foto van epilepsiepatientje Chifoniro bungelend op de rug van haar zus, voordat ik richting de paediatrics kitchen ga voor het afscheidsfeestje van nurse Keith. Ik maak een filmpje van het zingende en dansende personeel en het klappende patientenpubliek dat buiten zit toe te kijken. Ik loop 's middags glimlachend en bijna dansend naar huis.

Het zijn hier alledaagse taferelen, maar af en toe moet ik er bij stil staan om te beseffen dat het allemaal zo anders is dan wat ik in NL gewend ben. Ik kijk al een week uit naar dat ik naar huis ga, maar ik ga dit allemaal zo erg missen!

Luipaard, luid gedonder en luieren

2010-08-27T13:52:00.007+02:00

4-7 augustus

Na 3 uur te hebben gereden over een slecte dirt road, kwamen we oranje aan in de middle of the bush bush of South Luangwa. De hippo’s brullen in de luangwa rivier die voor de tent stroomt, se zon is net onder gegaan, krekels krekelen, vogeltjes fluiten, impala’s staan stokstijf op ‘t veld voor ons en de generator gromt (de stroom is net uitgevallen). We wachten op onze nsima met kip.

Guide Joseph; born in Zambia, raised in Zambia and waiting to die in Zambia. ‘Slap me on the head when you want to make a picture. Wow, elephaaant! With a little baby, so cute! You know why this is an African elephant? Because the ears are in the shape of the map of Africa. Hahaahaha. Look there, zebla’s. And there...little leopard!!! Oh, no, joking...it is a janet (soort kat). Hahaha.

Onze gids is heel leuk. Alsof hij alle dieren voor ‘t eerst ziet. Lastig te beschrijven hoe tof de safari was. We hebben alles gezien wat we wilden; olifanten naast de tent, nijlpaarden, giraffen, zebla’s, kalkwitte hyenapoep, fisheagles, antilopes, leeuwen en op de valreep 2 luipaarden. Thijs citerend (lachend om dit enigzins bizarre tafereel); ‘ Wat is relaxter dan tijdens zonsondergang met je biertje in je hand achterop een jeep naar wilde dieren te kijken? ‘

8 augustus

Vanochtend met mooie iets krappe bus vertrokken uit Chipata. Thijs z’n benen konden net niet tussen de stoel en de stoel voor ‘m. Maar daar tegenover staat 15 uur in de bus met gave gospels met African style moviemaker videoclips, een slecht geacteerde soapserie en aan de lopende band de mogelijkheid om je honger te stillen; appels, eieren, maiskolven, lolly’s, koeken, gebraden kip, samosa’s, zakken popcorn, tomaten en gebakken aardappeltjes passeren mijn raam bij elke stop.

10 augustus

06:00h - Victoria Falls national park. Alles nog stil en verlaten. Ticketoffice is nog niet open, maar t hek wel. We slippen snel naar binnen. We zijn namelijk niet voor niets zo vroeg opgestaan. We willen de zonsopgang zien. Na al een paar stappen door de dichte bosjes merk je het vocht. Het is overal nat. En je hoort het water keihard naar beneden denderen. De falls worden niet voor niets Mosi oa Tunya genoemd. Tussen de bomen door zie je al stukjes van het natuurgeweld. Er hangt een speciale sfeer. Waarschijnlijk versterkt door de rust (we waren nog zo wat alleen). Een bijzonder gevoel overvalt me, al lopend zo dicht bij dit wereldwonder. Niet alleen een koud gevoel, omdat ik binnen no time drijfnat ben, maar een gevoel dat past bij de beschrijving van de Vic Falls in de reisgidsen: machtig en majestueus. Een must see before you die. En het klopt. De watervallen zijn majestueus! En met de opkomende zon erboven is het onbeschrijflijk mooi en ontzagwekkend.

18 augustus

03:00h – Een hemel vol fonkelende sterren, een paar kaarsjes branden op de oever, geluid van water kletterend tegen de boot. Een boot vol met mzungu’s is op weg naar Wakwenda retreat op het eilandje Chizumulu naast Likoma Island. We varen weg van de Ilala ferry om midden in de nacht ons tentje op te zetten op een dan nog voor ons onzichtbaar mooi plekje.

08:00h – Het water is helder blauw/groen en er zwemmen fel blauwe visjes langs de rotsen. Op rotsen, net boven het water, staan 2 houten ligbedjes. Daarop zitten wij. Er waait een verkoelend briesje. De zon schijnt fel (en onze zonnebrand is bijna op). Achter ons staan nog een paar bedjes, tafeltjes en stoeltjes bij een in bourgainville gehulde bar en verder baobabs, bananenbomen, mangobomen en andere tropische bomen waar ik de naam niet van weet. Voor mij en links en rechts naast mij niets anders dan water; water van Lake Malawi. T is een paradijsje.

Van Nkhoma naar Livingstone

2010-08-11T16:55:00.010+02:00

- Keizersnee in Nkhoma hospital

- Moeder met tweeling in Kangeroo Mother Care

- Visverkoop bij Lake Malawi

- Super toffe safari

- Sunrise bij de Victoria Falls

- Sunset met Mosi
(Mosi oa Tunya = the smoke that thunders = de lokale naam voor de falls en het bier)

Dagboek uit Malawi

2010-07-22T19:02:00.002+02:00

Zaterdag 17/7 16.30

Zit op ’n ligbed. Ik luister naar de golven van Lake Malawi, lees ‘n boek, schrijf in mijn dagboek, tel mijn Kwuacha’s, kijk naar de voorbij lopende kinderen en de bootjes op ’t meer. Ik zit midden in Afrika en ik geniet!

Gister ben ik aangekomen in een groen camping paradijsje na een rit op m’n hurken op de vloer van Franks (elektricien van het ziekenhuis) auto. De auto was bestemd voor 5 personen, maar wij waren met zijn zessen op weg naar Senga Bay. Gelukkig is op mijn hurken zitten één van mijn hobby’s;). Onderweg tegengehouden door een Police road block. ‘You were speeding!’ En wel met 83 km/u op een verlaten geasfalteerde weg waar iedereen nog harder rijdt. Maar goed…niet iedereen is Mzungu (blank).
Vanochtend 05:30 lag ik klaar wakker in mijn bed en bedacht me dat dit mijn nieuwe ritme is en dat ik dus maar ‘t beste kon opstaan. De zon kwam net op en de vissers kwamen aan na hun nacht vissen vangen. Heb veel foto’s genomen. Te veel misschien. Was zelf een bezienswaardigheid als enige toerist. Dat is altijd een beetje jammer. Maar t was mooi! Heb regelmatig herinneringen aan India. Ook al zit ik op een heel ander continent met een volstrekt andere cultuur, sommige dingen (of de gevoelens die ik erbij heb) zijn heel vergelijkbaar. Bijvoorbeeld deze visverkoop, maar ook het Kuche Kuche, Malawiaans, biertje dat ik gisteravond dronk in de bar. Bijna hetzelfde als een Kingfisher in Pondicherry. Bijna dan….

Na mijn ontbijt ben ik begonnen aan expeditie ‘vind-Safari-beach-Lodge’. Vind t wel leuk om te zien waar mijn ouders hun vakantie beginnen. Na een hindernisbaan over rotsen waar ik de mensenpoep op elke steen moest zien te ontwijken (ik was waarschijnlijk op de regionale poepplek beland), kwam ik aan in een ander gedeelte van de baai. M’n voeten, nog schoon, terug in mijn slippers geschoven en verder op zoek gegaan naar SBL. Tussendoor nog even afgedongen op een paar oorbellen en af en toe gestopt voor een kort Muli bwa…
Uiteindelijk daar aangekomen... ‘Nico Klene? Yes on Monday, I will show you the chalet in typical African style with view on the lake.’ ‘Okay, thank you, very nice place!’ Dit hebben mijn ouders goed geregeld.

‘T was een hele mooie dag vandaag! Heb al zin in mijn Kuche Kuche en vers gevangen Chambo visje van vanavond.

Donderdag 22/7 13:30

Even lunchpauze. Moet de bloedspatters nog van mijn gezicht vegen. Vanochtend een vacuümextractie gedaan (kind geboren met vacuümpomp). De pompen hier zijn kwalitatief nogal slecht. Of eigenlijk verlopen. ’T Zijn wegwerpdingen, maar worden hier gerecycled. Vaccuumcupje sprong een paar keer van t hoofdje wat zorgde voor nogal wat gespetter. Begon bijna zenuwachtig te worden, maar uiteindelijk is het kindje toch gekomen.
Ben inmiddels redelijk gewend. Komt wat routine in het werk en dat is wel fijn. Dan weet je tenminste wat je moet doen. Een paar keizersnedes gedaan (geassisteerd wel te verstaan), curettages (leegschrapen baarmoeder na abortus) verricht, abcessen gedraineerd en een oor aangehecht. Ik ben verbaast over de hoeveelheid abcessen die ik hier zie! En ze zijn groot en stinkend en pijnlijk en ’t is zielig! En Jammie! Ik kan wel genieten van een beetje pus.
Vermaak me hier goed. Ik loop elke keer kinderlijk blij naar huis als ik weer wat heb mogen doen wat ik in NL niet kon/ mocht.

Muli bwanji?

2010-07-10T17:20:00.007+02:00

Muli bwanji? Ndiri bwino. Kaya inu?
Hoe gaat t? Met mij gaat het goed. En met jou?

Iedereen wordt bij elke ontmoeting begroet. Dus ook al kan ik geen chichewa. Dit was al snel geleerd. Maar verder...

Met mij gaat het bwino: heb een goede eerste week gehad, mijn eerste koorts en diarree is al achter de kiezen, heb vandaag genoten op de markt en gemerkt dat het internet tergend langzaam is.

Hoe was t ziekenhuis? Ik ben gestart op de Maternity afdeling (antenatal en postnatal care). Leuk is waarschijnlijk een gek woord om te omschrijven hoe deze week in het ziekenhuis was en toch voelt 't wel zo. Vermoeiend ook. Je ziet zo veel en er gaan zo veel gedachten door je heen continu.
Een korte samenvatting van deze gedachten: Ik had toch echt een Chichewa taalcursus moeten doen? Moet ik nu groeten of niet? Heeft deze vrouw weeen of nog niet? Hoe worden deze patienten opgenomen? Waarom kan ik die fetal heart rate (kinderlijke harttonen door buik van moeder) niet horen met deze fetal scope? Ik ben t 5e wiel aan de wagen! Moet ik al zelfstandig patienten gaan zien? Mag ik deze lumbaal punctie doen? Sta ik hier nou echt in de tropen een fascie te hechten?! Dit kind gaat vast dood. PCP??? Wat is dat ook al weer? Hoor ik nou wel of niet rhonchi over die longen? Waarom kan ik nog steeds die fetal heart rate niet horen? Ik moet vast sneller werken. Oh, daar gaat een begrafenis stoet. HIV-patientje overleden. Onderbuikpijn? Die heeft Malaria!

Zo gaat het maar door. Alles de hele dag is nieuw. En zelfs de dingen die ik in NL net een beetje dacht te kunnen, gaan hier net weer anders. Bovendien worden patienten in een vrij hoog tempo achter elkaar gezien en ook dat is wennen; links een vrouw met een intra-uteriene dood, rechts een bevalling, in de gang wacht een patient op een abcesdrainage en dat terwijl je een kind staat te beademen wat het waarschijnlijk niet gaat halen.
En uiteindelijk loop je met een (bedenkelijke) glimlach naar huis.

Ndapita. Tionana.

Marlieke

Foto 1: uitzicht uit huis
Foto 2: local transport
Foto 3-5: de markt

Nog twee nachtjes...

2010-06-30T19:36:00.003+02:00

Ik heb net mijn tropenkleren uit de kast gehaald, morgen is mijn állerlaatste dag co-schappen, moet mijn paspoort nog ophalen, Malaria tabletten kopen, tas inpakken en de kwartfinale voetbal kijken (op Schiphol). Daarna ben ik klaar om te vertrekken.

Diegene die dit blog zullen lezen, weten waarschijnlijk al dat ik voor 3 maanden naar Malawi ga om stage te lopen, vakantie te houden en stage te lopen. Ik vier de laatste zomer als student;).

Dat Holland moge winnen, een ieder een leuke zomer heeft en ik jullie eind september weer vrolijk en wel terug zie!

Ndapita

Marlieke

Back in holland

2008-02-21T21:48:00.003+01:00

Bijna thuis...

2008-02-20T14:29:00.002+01:00

Londen= koud en mistig
Onze vlucht is vertraagd; vertrekken hier 15.05, dus aankomst zal tegen half 6 zijn (BA438).

Ram Ram, Jay Mata dee, Tot snel

Ome Swint op bezoek!

2008-02-18T11:19:00.001+01:00

Terug naar de tolerantie

2008-02-12T17:33:00.001+01:00

Nu komt Nederland wel heel dichtbij...

Times of India, Delhi, 11.2.2008

"When 'tolerance' becomes a term of abuse in a place like the Netherlands, you know that something has gone seriously wrong. The Dutch always took pride in being the most tolerant people on earth. In less feverish times than these, no one could possibly have taken exception to Queen Beatrix's speech last Christmas, when she pleaded for tolerance and 'respect for minorities'. But Geert Wilders, leader of the right-wing, anti-Muslim Freedom Party, was so disgusted by the Dutch queen's 'multicultural rubbish' that he wanted her to be stripped of her constitutional role in the government. (...)"

2008-02-08T09:15:00.000+01:00

Diu, 8 februari 2008

Twee weken zon, zee, verse vis, scooters, fietsen, Thijs' verjaardag, backpackers, biertjes, twijfels over het verlengen van onze reis, en Oh Maria. Heerlijk...

Fotoooos

2008-01-21T14:26:00.000+01:00

Chai in Calcutta

Geiten in Calcutta

Oud en Nieuw in Calcutta

Uit eten in Calcutta (Oud&Nieuw)

Calcutta is de enige stad ter wereld waar je nog 'pull' ricksja's ziet

Mooie man (in Calcutta)

Boeddhisten bidden richting de boom waaronder Buddha verlichting heeft bereikt

PAAN

Wassende mannen (aan ghat in Varanasi)

Mooie man (in Varanasi)

Dhobi wallah (was-man) in Varanasi

Hout wordt gewogen voor een crematie

Relaxen in Orchha op onze kamer

Orchha

Mooie muur

De heilige Ganges komt uit de bergen in Rishikesh

Yoga les (klik voor een vergroting, echte oefening!)

In de 'rij' op het station (quiz: wie stond er het eerst?)

Gouden Tempel

Dharamsala (McLeod Ganj), 'tijdelijke' thuisplaats van de Dalai Lama

PAAN en WAAR KOM JIJ VANDAAN?

2008-01-17T12:11:00.000+01:00

Lieve allemaal,

Het is moeilijk voor te stellen dat we 17 dagen geleden in Kolkatta (Calcutta) waren om oud en nieuw te vieren. De tijd vliegt, maar we zien en beleven wel heel veel in deze vliegende tijd. 5 minuten voor 2008 stonden we in Park Street. 'The place to be' in Kolkatta voor de oud en nieuw viering. De viering bleek te bestaan uit een hoop Indiase mannen (de vrouwen 'vieren' O&N liever thuis) die luid schreeuwend, hard duwend, billen- en borstenknijpend (vooral blanke billen en borsten, portomonees en camera's zijn populaire 'grijp-items') over straat lopen. Gelukkig hebben we wel een hele leuke avond gehad. Heerlijk 'chique' uit eten en een gezellig biertje in ons 'backpackers'-hotel.

Na alle drukte van Kolkatta zijn we naar alle rust van Bodgaya gegaan. In deze plaats heeft Buddha verlichting bereikt. Het centrum van de Boeddhistishche wereld. Erg rustgevend; overal monniken in rode gewaden, mediterende en zonnegroetende mensen. In een van de vele leuke Tibetaanse eet-tentjes zaten we gezellig te kletsen met een van de vele monniken. Hij vertelde over het geloof. Het zijn hele lieve en zachtaardige mensen, velen lopen met een mondkapje omdat ze geen dieren willen doden. Het inslikken van een insect is niet echt 'oooommmm'. Tijdens ons gesprek bezorgde Marlieke deze lieve monnik de schrik van zijn leven; zijn mond ging wijd open (hopelijk zonder kwalijke gevolgen) en zijn ogen drukte een mengeling van verbazing en angst uit.. Zonder er erg in te hebben, had Marlieke een, gelukkig mislukte, aanslag gepleegd op een mug op haar hand...

Na Bodgaya zijn we naar Varanasi (Benares) gegaan. Varnasi is een heilige Hindu-stad aan de zeer heilige Ganges-rivier. Wat een bijzondere stad! Er zijn heel veel mensen die allemaal iets doen aan de rivier: baden, kleren wassen, lichaam wassen, bidden, etc. etc. etc. Wij hebben 2 kaarsjes voor de oma van Marlieke de Ganges op laten varen. Om onze Varanasi ervaring een beetje over te brengen kan je aan het eind van ons blog een stukje lezen dat uit Marliekes dagboekje gekopieerd is.

Na 4 dagen Varanasi waren we echt toe aan rust. In Orchha hebben we dat gevonden; een voor ons heel luxe hotel, een voor India hele rustige, mooie omgeving met een voor India ongewoon schone rivier en een voor India heel gewone verzameling van mooie oude gebouwen en tempels. Een telefoontje uit Nederland maakte dat we veel dachten aan thuis en dat we ons beseften hoe groot de afstand tussen Orccha en Amstelveen is. In Haridwar en Rishikesh hebben we de Ganges gezien op de plek waar zij de bergen uitkomt. Hier hebben we in een ashram geslapen en een driedaagse Yoga-cursus gevolgd. Wat ik daar van geleerd heb? Yoga is niet geschikt voor mensen met de flexibiliteit van een stuk Tata-staal, maar het is wel rustgevend.

Nu in Amritsar, de heiligste plek op aarde voor de Sikhs. (die met die tulbanden). Hele vriendelijke mensen volgens mij. Morgen een bezoek aan de 'Golden Temple' en aan een grens-ceremonie tussen Indiase en Pakistaanse soldaten. (Gelukkig ligt de militaire prioriteit van Pakistand deze dagen in andere grensgebieden)

Over twee dagen gaan we naar Dharamsala, de plaats van de Tibetaanse regering in ballingschap.

Tot slot de kers op de taart, de rozijn in de kashmiri-pulav, de suiker in de chai: het beloofde stukje uit het dagboek van Marlieke over Varanasi!

--------------------------------------------------
'Yes madam?' We lopen ons guesthouse uit en de shopkeeper van het winkeltje links reageert automatisch op het zien van een blanke. 'Cigarettes, mineral water, toilet paper?' probeert hij nog, maar wij lopen al door. 'Boat?' vraagt een ander vervolgens. 'No thank you.' We lopen over de ghats. We zien en horen dezelfde taferelen als gister; belletjes rinkelen, de zon schittert op het water, kleding wordt gewassen, een jongetje vliegert op een dak, bootjes op de rivier, mannen en vrouwen wassen zich in de heilige rivier, er staat een rij mensen voor een tempeltje, een hoop poep en paan op de trappen, hier een geit, daar een buffel, sadhu's lopen voorbij, een weggezonken tempel, een blanke jongen die veel te dicht bij een Indier een foto probeert te maken met zijn grote digitale camera, hout wordt verzamelt, mannen drinken chai,...

'Hello sir, where are you from?' 'Holland, where are you from?' 'India', antwoord de jongen. 'Ahaa', reageert Thijs. We lopen nog een stukje. Weer genoeg mooie dingen te zien, maar geen energie om foto's te maken. Misschien maar beter. We lopen richting 'the burning ghat'. Hier worden openbare crematies uitgevoerd op terrassen op verschillende hoogtes boven de Ganges. Hoe hoger de kaste, hoe hoger het lichaam wordt gecremeerd. We horen een crematie-stoet al van verre aankomen. 'Ram Ram satya hai, Ram Ram sathy hai' - 'God is true' - , roepen de familieleden voortdurend totdat ze met het lichaam bij de heilige Ganges zijn aangekomen. We zien dat elk lichaam eerst wordt ondergedompeld in de rivier en dan op een van de brandstapels wordt gelegd. De familie loopt rondjes rond de stapel, waarna het lichaam wordt aangestoken. Ik zie dat een jongen zijn handen warmt aan het vuur, er wordt nergens gehuild. Er is geen vrouw te bekennen en later begrijp ik dat dat ook niet de bedoeling is. Vrouwen zouden gaan huilen en dat zou weerhouden dat de ziel kan opstijgen en moksha kan bereiken. We staan een hele tijd gefascineerd te kijken. Het ene na het andere lichaam wordt aangedragen. Het is een surrealistische gewaarwording, maar toch voelt het niet gek. Na een half uur lopen we weg.

'Boat sir?' 'No thank you, no boat!' Thijs wijst me op een boot die voorbij vaart. De mannen zitten bovenop, allemaal met mooie (het lijken wel slagers-) hoedjes op, de vrouwen zitten binnen onderin de boot. 'Namaste sir, which country? 'Holland'. Snel gaan we verder. Soms doe ik net of de mensen niet zie. We keren om, van plan om weer terug te lopen. 'Ello oat?' vraagt een man ons. Hij vraagt of we met de boot willen, maar hij heeft z'n mon vol paan, dus kan niet duidelijk praten. 'O, ank ou!' lacht Thijs. Hij keert zich om en na 20 meter draai ik mijn hoofd naar Thijs: 'Ik wil best varen, dit slenteren is maar vermoeiend.' Thijs wil ook best varen en dus wenken we de man. 'Ait!', zegt hij en spuugt zi'n paan op de trap. ' 50 roepees each pouple.' 'Each couple 50? Or each people 50?' Hij spreekt 80Rs af met Thijs, voor 1 uur. Het varen is heerlijk. Het is warm. Ik lig op de boot te turen naar de kant. VOoral de wasende mannen zijn leuk om naar te kijken. Een boot vaart tegen ons aan. Er staat een man op die zijn haar staat te modelleren met Ganges water. Een andere man duwt onze boot weg van de zije. In zijn hand heeft hij een bekertje. 'Is hijnou Gangeswater aan het drinken?' THijs kijkt me verbaasd aan. Terwijl we weg varen zie ik dat hij het bekertje door het watrer haalty en begint te drinken. Gatverdamme!

'Where are you from?' vraagt onze bootwallah. Het uur is al bijna voorbij. We leggen aan. THijs geeft de man 100Rs. Ik moet ineens denken aan een scene in 'A suitable' boy (VIkram Seth) waarin Kabir en Lata op de Ganges gaan varen. De bootwallah vraagt 2 Rs. Kabir vindt dat te veel en spreekt 1Rs40 met hem af. Na het boottochtje geeft Kabit hem toch 2 Rs, maar de bootwallah weigert meer aan te nemen dan was afgesproken. Onze bootman weigert niet. Hij kijkt alsof hij meer verwachtte.

Dorst hebben we. We besluiten naar Lotus Lounge te gaan. 'Lounge ' klinkt Thijs wel goed in de oren. Goeie keus blijkt. Mooi uitzicht, we liggen lekker op de kussens, lezen een beetje en eten 'salade nicoise' en 'pumpkin soup'. Hoe langer in India, hoe meer we zin krijgen in niet-Indiaas eten. We blijven een paar uur. Aan het einde van de middag wandelen we terug. 'Boat sir?' 'No!' 'Massage?' 'No!' 'Please light? Only ten roepees, pleaaassee?' 'No, zeker niet bij jou,' zeg ik tegen een klein schattig meisje. 'Namaste sir'. Een man wil Thijs de hand schudden. Thijs vouwt snel z'n handen voor zijn borst: 'Namaste'. 'Massage?', vraagt de man. 'No'

We lopen voorbij de main ghat. 'Which country?' 'Holland' 'You want boat? It is very good time now!' vraagt de zoveelste man. 'No thank you, do you want a massage?' lacht Thijs en de man loopt snel door.

We lopen het trappetje op bij ons hotel. Ik groet de man achter de bali. 'Hmmm' antwoord hij. Thijs grinnikt. De man heeft z'n mond vol met paan.

In onze kamer droppen we de tas, plassen even en bedenken een plekje om te gaan eten. We vertrekken snel weer richting restaurant. Ik stap de deur uit. 'Yes madam?' Glimlachend ga ik rechts een steeg in.

--------------------------------------------------

ghats: trappen / badplaats aan een rivier, in dit geval dus de Ganges

paan: een soort pruim-tabak. De meerderheid van de Indiase mannen kauwt er een tijdje op en spuugt vervolgens een onsmakelijk rood drapje op straat.

moksha: de ontsnapping uit de kringloop van wedergeboorte.

Oud&nieuws in India

2007-12-30T14:59:00.000+01:00

Lieve familie, vrienden en andere geinteresserde of toevallige bezoekers,

Een mooi moment om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar het volgende is de 22-urige treinrit van Agra naar Calcutta op 28/29 december, net na kerst, tegen oud en nieuw. Het toeval wil dat ik in precies deze trein zit, alle reden dus om het een en ander te overdenken.

2007, het jaar waarin Marlieke haar laatste tentamen maakte en ik L.L.B. werd (een feitje dat in Leiden weinig voorstelt, maar wat de Indiers beter op waarde weten te schatten). Hoewel studeren, en alles daaromheen, voor ons tweederde van 2007 heeft ingenomen, zijn het vooral de laatste 4 maanden die onze gedachtes beheersen. Het 'wonen' in Cuddalore, de 'traditionele' en 'verwesterde' Indiers die we ontmoetten, Kerala, Mysore, Goa en Mumbai. Bussen, treinen, basic kamers en goede basic kamers, mooie mensen, drukte op straat en heerlijk eten. Honderden goden, vele religies, handwerk en zilver, forten en paleizen, dalits en rajas. Het begrip kinderarbeid zal nooit meer hetzelfde zijn en wij ook niet. Vanaf gister behoren wij tot de mensen die 'de' Taj hebben gezien.

De tijd vliegt voorbij. We zien veel en er blijven steeds minder plekken over om ons voor te stellen, om naartoe te leven. Het lijstje met dingen die we niet meer kunnen zien wordt ook met de dag langer. Interessanter is natuurlijk het lijstje met plekken die wel bezocht hebben.

Gujarat
Bhuj e.o.
Aantal jaar geleden hard getroffen door een aardbeving en dat is nog goed te zien. Hele vriendelijke mensen en 'ontoeristische' sfeer. We hebben omliggende dorpen bezocht, we hebben van dichtbij kunnen zien hoe verschillende stammen leven (en weven). De streek staat bekend om z'n handicraft.

Rajasthan
Udaipur
Ruziemakende autoriksja-wallahs, veel toeristische winkels, welkom in Rajasthan? Wel in ons leuke guesthouse. Als je door het toerisme heen kijkt, en dat is niet heel moeilijk, zie je hoe mooi Udaipur is. Romantische dinerspot met zicht op Lake Pichola Hotel (zie Bond film Octopussy), waar we de rekening zwart hebben betaald. 'Why?' vraagt Marlieke. 'Do you like to pay tax?' lacht de ober.
Kookles gehad, een simpele studentenmaaltijd zal mooit meer hetzelfde zijn...

Jodhpur
'S morgens rits van de tent open, hoofdje eruit en wat zien we... een prachtige rooftop-view van het schitterende fort boven de blauwe stad.

Thar desert
Zand, wat struikjes, enkele antilopes, een tor, veel wind, een ondergaande zon en een hoop stekels. Daar zitten we dan, in de Thar woestijn. Rijden/schuren op een kameel, genieten van desert made meals en in de kou slapen onder sterren. Ik bedenk me hoe mooi we hier zitten, dat onze reis toch echt wel heel mooi is en dat we het maar weer goed geregeld hebben!

Jaisalmer
Alle forten tot nu toe zijn mooi, maar dit fort met zijn huizen, zijn tempels en het paleis is wel heel bijzonder. De stad eromheen is ook leuk. We hebben een scooter gehuurd bij een enigzins dubieus figuur. We verwachtten niet al te veel van het ding, zijn dus ook in de buurt gebleven, maar hebben heerlijk rondgereden. We genieten enorm! Zoveel mooie mensen - de mooiste vrouwen en meest vreemde mannen-, middeleeuwse straatjes, leuk geschilderde deuren en ramen, koeien op straat, vrouwen borduren, mannen naaien en kinderen vliegeren.

Bikaner
Veel geiten -sommige met vestjes aan- op straat en mannen met roodgeverfde baarden. We lopen door een moslimwijk. Later leren we dat veel van deze geiten de volgende avond niet zullen halen. Bakara iid wordt gevierd, een moslim festival.
Na heilige tempels, beelden, goden en koeien, was het nu tijd voor de heilige rattne in de Karni Mata tempel in Deshnok: The temple of rats. Ratten zijn niet Marliekes favoriete beesten, dus was ze een tikkeltje zenuwachting. Daar kan natuurlijk best een schepje bovenop, dus heb ik haar verteld dat de vieze wezens ook regelmatig over voeten lopen en ervan houden om over je been je broekspijp in te kruipen. Nog iets zenuwachtiger betrad ze met blote voeten en opgestroopte pijpen de tempel. Helaas... overdag zitten de luie nachtdieren rustig in een hoekje.

Uttar Pradesh
Agra: Taj Mahal
Er is al zoveel over geschreven en foto's van de Taj zijn zichtbaar in en op ontelbare reisgidsen en tijdschriften. 'Nonetheless, the realilty never fails to overwhelm all who see it, and few words can do it justice.' En zo is het.

De man boven me begint te zingen, de twee mannen uit Jodhpur aan de andere kant van het gangpad spelen een potje kaart, de net nieuw gekomen man zet de Hindi muziek aan van z'n mobiele telefoon en een andere man snurkt terwijl hij met zijn linkerarm en zijn hoofd door het trappetje van het bovenbed hangt. Ik denk aan wat 2008 in India ons gaat brengen: Calcutta, de boom van Buddha in Bodhgaya, Varanasi, badende hindu's in Haridwar, de gouden tempel in Amritsar, zon op Diu, Delhi en 5 dagen met Martijn. Dat is lang niet gek. Ik ben benieuwd.

Marlieke & ik wensen iedereen; alle Hindus, Moslims, Sikhs, RamaKrishnas, Christenen, Buddhisten, atheisten, Joden en overigen in India en de rest van de wereld

HET ALLERBESTE VOOR 2008!!!

Oud en Nieuws 'De Foto's'

2007-12-30T14:26:00.000+01:00

In willekeurige volgorde. (klik op foto voor een vergroting)

In Bikaner

Moslims in Bikaner met een giga-geit!

Heilige ratten in Deshnok

Het fort in Jodhpur ('de blauwe' stad)

Een ghat in Udaipur

Tentrits open en in slaapzakje eruit (in Jodhpur)

Ondergaande zon in de Thar Woestijn (Marlieke met Gemar onze geweldige gids)

'Gora look' (wit mens) op een kameel

De Taj Mahal bij zonsondergang

Lake Palace Hotel in Udaipur (zie Bond, J. Bond)

'Gora look' met een kind van een ander (Meenu, onze gastvrouw in Udaipur)

Marlieke (bij de Taj)

Mooie man in Jaisalmer

De India-express

2007-12-08T17:20:00.000+01:00

'Chai, chai, chai, chai, chai, ... Tea for you?' 'No thank you.' 'Chai, chai, chai, chai...' De theeverkoper loopt verder. Er komt een jongetje aan die de vloer veegt. Hij houdt z'n hand op: 'paisa?' Ik schud mijn hoofd en hij kruipt verder. 'Softdrink, cooldrink, mango,...?'

We zitten in de trein. Voor het eerst sinds we in India zijn. We zijn onderweg van Mumbai (Bombay) naar Bhuj. Ik heb uitgekeken naar reizen met de trein. En het blijkt dan ook heel leuk. Terwijl we genieten van het landschap dat aan ons voorbij trekt, komt ondertussen de een na de andere snoep-, mandarijnen-, chai verkoper, vloegveger of bedelaar de coupe binnen om wat geld te verdienen. Veel te zien en heel veel te horen. Bij elke bedelaar twijfel ik (nog steeds) of ik wel of niet geld moet geven. Ik neem nog maar een chocolade cakeje of zal ik vast aan het zakje pepernoten beginnen dat we van Thijs zn mama hebben gekregen? 'T is immers 5 december.

Ik zie Mumbai's sloppenwijken voorbij komen. Ik zou er wel even door de wijken willen lopen. Vervolgens rijden we door ruiger, droog en rotsig landbouw landschap. Af en toe een herder in 't veld, dan een klein dorpje, fabriek en tijden niets anders dan droog, rood landschap.

Voor ik in slaap val denk ik aan alle dingen die we tot nu toe gezien hebben...

(beginnend bij laatste foto van laatste post)

Allepuzha:
Als je door de huisboten industrie - Allepuzha is beroemd vanwege de backwaters - heen kan kijken, is dit een leuk rustig zuid Indiaas stadje. Luxe in het zwembad van het buurhotel gezwommen. Badend in het koele water, als enige zittend langs het bad in de zon met een icetea voel ik me gelukkig! Als toerist.

Fort Cochin:
Westerse kolonie, zowel 400 jaar geleden als nu. Wel verrukkelijk gegeten in de artcafes. Lekkkkuuur! Tip: het is niet slim om je hand tussen een draaiende fan te steken (meer info? mail Thijs).

Mysore:
Nederlands meisje wist ons te vertellen dat deze plaats 'een klein druk opeengepakt stadje' was, 'maar wel leuk'. Wel leuk?? Mysore is een topstad. We hebben een silk factory bezocht, zijden sjaals gekocht - moeite om te kiezen-, het Maharaja paleis is sprookjesachtig mooi - vooral de binnenkant - en de markt was een absoluut hoogtepunt!

Goa - Palolem:
Oh, we zijn wel echt nog heeeel wit! Genoten van de zee, van de zon, van niets doen, van nog een potje yahtzee en van het eten. Al kan je van al dat zeevoedsel wel behoorlijke jeuk krijgen (meer info? mail Thijs). Langer blijven dan 4 dagen hoeven we niet, want gek is 't wel een prachtig palmenstrand in India vol met blanken.

Mumbai:
Maar 4 dagen gebleven, maar we hadden ons hier makkelijk een week kunnen vermaken. Cricket op de maidens, Bollywood blockbuster in de bios, oude mooie Britse gebouwen en luxe winkels in het commerciele zuiden, een biertje in Colaba, lekker eten op straat(maar kijk uit! meer info? mail Thijs), veel mensen wonend op straat - met of zonder dak - en natuurlijk goede Indiase markten waar alles te krijgen is. Kortom een wereldstad!

06.00:
'Chai, chai, chai, chai...' 'Nee he, Kappen!!! Ik hoef geen chai.'
Bijna in Bhuj.

Foto's bij 'De India Express'

2007-12-08T16:58:00.000+01:00

(Klik op de foto voor een vergroting)

Allapuzzha

Cochin

Mysore Market

Mysore Tonga Wallah (Palace op achtergrond)

Goa

Goa

In slaapbus op weg naar Mumbai

Mumbai (High Court op achtergrond)

Mumbai

Mumbai Stoffenmarkt

De Bandra-Bhuj Express

Handweven in Kutch (omgeving Bhuj)

Village woman

Village Woman (in traditionele Ahir kleding)

Het begin van onze reis in foto's

2007-11-19T07:28:00.000+01:00

Lieve allemaal,

Na ons afscheid van Cuddalore twee weken geleden, zijn we onze reis begonnen richting de west kust. Het afscheid was, al klinkt het misschien gek als je mensen nog maar twee maanden kent, best wel moeilijk. Er is veel te schrijven, maar onderstaande foto's geven misschien makkelijk een beter beeld.

Veel liefs uit tropisch Kerala,

Marlieke en Thijs

Afscheid nemen van de kinderen uit het tehuis van Mr. Alexander

Afscheid van ons vaste restaurant 'Anandha Bhavan' in Cuddalore

Kindertehuis en school binnenland Tamil Nadu. Directeur moet elke dag vechten voor de maaltijden (meestal droge rijst) van 86 kinderen.

Afscheid van Uma in haar nieuwe huis (van schoonfamilie). Diwali gevierd!

Diwali is het feest van het licht

Ontbijt in het bergstation Kodaikannal. Superkoud (brrrr), maar.....

... wel een heel mooi uitzicht uit ons huisje (als de mist even weg was).

Marlieke is wild aan het spotten(in uitkijktoren bij onze bamboe-hut) in Periyar Wildlife Sanctuary.

Jungle Trekking, geen olifant of tijger gezien, maar wel hele mooie bomen en varkens!

Diner in het government Guest House in Peermade (Hill Station)

Thee plantages

Backwaters in Kerala - 'God's own country'

Het huwelijk en het spel

2007-10-27T10:55:00.000+02:00

Het huwelijk

De eerste maand heeft Thijs veel samengewerkt met Uma. 23/24 oktober was haar bruiloft. De weken voor haar bruiloft hebben we bijna elke avond met Uma gewinkeld, gegeten en zelfs de uitnodigingen gevouwen. Heel bijzonder om een Indiase bruiloft mee te maken, helemaal van iemand die zo dichtbij ons stond! Lees hieronder een stukje uit ons dagboek....

Afgelopen maandagavond om 12.10 (toen we de hele avond hadden gewacht op een telefoontje van Uma om ons in te lichten over onze vertrektijd uit Cuddalore) belde Uma om te zeggen dat we verwacht werden om 04.00 op het busstation. Dat betekende dat we dus nog precies 3 uur konden slapen (de bruid zou dus ook niet veel nachtrust krijgen)!! Maar goed, wij stonden om 4 uur klaar met onze netgestreken sari, sieraden, waisty (outfit van Thijs) in onze tas. De busreis op zich was al een avontuur. We voelden ons direct thuis in deze bus vol met wildvreemden. Het was een gokje wie nou de bruidegom was, maar het leek een aardige vent. De hele familie was ontzettend aardig. En op een of andere manier vonden ze het allemaal geweldig dat wij de bruiloft wilden bijwonen. Waarom? snappen we niet helemaal, wij voelden ons juist ontzettend vereerd.

Onderweg met het hele gezelschap hebben we geslapen, rijst en rijst gegeten en een tempel bezocht. Op een nogal indiaas tijdstip kwamen we uiteindelijk om 18.45 aan en de feestelijkheden zouden beginnen om 19.00! Wij vonden het allemaal maar gekkigheid.
Uma was met haar familie in geen velden of wegen te bekennen. De familie van de bruidegom zei telkens maar: 'ze komt eraan'. We mochten op haar hotelkamer wachten. Na een goed uurtje kwam ze aanzetten en bleek Isa (mijn project opzetster) bij haar te zijn. Isa vertelde dat ze de afgelopen uren in een winkelcentrum hadden doorgebracht in afwachting van de verloofde met aanhang. Waarom ze niet al waren ingecheckt in het hotel is ons een raadsel.

Terwijl de bruid met haar vrouwelijke familieleden zich in de kamer stond om te kleden, bedachten wij dat het ook wel tijd werd om onze outfit te gaan aantrekken. Met zeker 8 vrouwen en Thijs stonden we ons om te kleden in de ietwat smoezelige en stinkende kamer van de bruid. Het was wederom een beetje maf. Maar wat is nou gek in India?
We kregen exact 15 minuten om ons aan te kleden/ op te frissen. Er bonkte een man op de deur dat het nu toch wel echt tijd was voor de ceremonie. De deur werd opengeduwd en Uma werd met veel bombarie opgehaald door een hele stoet mensen, fruit, bloemen en muzikanten. We werden met z'n allen naar de 'marriagehall' geleid.

Het was ontzettend bijzonder; de outfits van de bruid en bruidegom, de rituelen, de bloemen, de kruiden, de muzikanten, hoe alles gefilmd werd, de chaos, het geschreeuw en geregel van de familie (die allemaal een andere mening leken te hebben over de gang van zaken), de zegeningen. Het was echt heel speciaal!! Isa en ik werden ook nog het podium opgeroepen om Uma en haar bruidegom te zegenen. En dit alles was nog maar een voorproefje van wat er woensdagochtend komen zou; dan zou de echte huwelijksceremonie plaatsvinden. De dinsdagavond sloot om 11.00 af met een maaltijd.

We waren al aardig moe en Thijs hoopte snel ergens een bed te vinden. Balagi, de broer van de bruidegom, had echter een alternatief programma: we werden meegenomen naar DE TEMPEL. De tempel waar duizenden pelgrims elke dag naartoe op weg zijn! We vroegen ons af wat we er precies zouden gaan doen, want in de Lonely Planet hadden we gelezen dat je minimaal 7 uur in de tempel moet wachten (Uma had het zelfs over dagen!) voordat je uiteindelijk ‘de’ God kan zien in het 'aller heiligste'. Drijfnat (de moesson is begonnen) kwamen we om half 12 bij de tempel aan en de hekken bleken gesloten. 'Morgenochtend ben je de eerste.' Balagi ging het voor de zekerheid even navragen en vertelde ons dat de hekken toch nog open zouden gaan!!!

Na lange rijen dranghekken, veel dringende en kale mensen stonden we uiteindelijk na bijna 2 uur in het heiligste deel van de gouden tempel. Omdat Isa en ik onze sari's aanhadden, vonden de priesters dat we 10 seconden langer naar de God mochten blijven kijken dan de gebruikelijke 3 seconden. Thijs bleef maar zeggen hoe speciaal het allemaal was en hoe gaaf het was dat we dit konden zien. En hoewel ik mij meerdere malen bedacht dat ik op een heeele bijzondere plaats was; het mekka van de moslim en het jeruzalem van de christenen, was ik echt zo ontzettend moe!!!! Ik keek naar de God (maar ik had mijn bril niet op, dus erg goed kon ik m niet zien), ik zag de mensen, ik zag het goud, ik voelde de sfeer, ik hoorde de oproep tot gebed, ik voelde de miezerreggen, ik zag de lichtjes, ik voelde hoe mooi het was, maar vooral voelde ik mijn rug!!!

Om 02.15 waren we terug in t hotel om er achter te komen waar we al bang voor waren: we hebben geen kamer! Haha, nog een grap, we zouden gaan slapen op de grond. Of op de grond in 1 van de 2 kamers die er waren geboekt voor de 100 gasten (!) of op de grond in de marriagehall. We kozen voor het laatste. Na een kwartier de slappe lach te hebben gehad om de maffe situatie en de snurkende mannen om ons heen, vielen we snel in slaap op de koude marmeren vloer.

05.00: tijd om op te staan. Snel naar de slaapkamer, sari aan; ‘oeps dat gaat fout’ nog een keer proberen, waisty aan; ‘meneer kunt u mij helpen’, tanden poetsen, sieraden om, snel nog wat koffie. Hup Hup de ceremonie begint! Ik kan waarschijnlijk nog wel een half uur verder schrijven, maar ik geloof toch niet dat het echt overkomt. Jullie moeten vooral de foto’s maar kijken die hieronder op de site staan. Ik hoop dat dat een beetje indruk geeft. Het was echt fantastisch mooi en indrukwekkend! We bleven maar foto’s schieten en genieten. Het sloot weer af met een maaltijd en om 9.30 was het gebeuren voorbij en was Uma blij en moe.

Nu naar huis? Nee nog lange niet. Isa zou verder reizen en Thijs en ik wilden terug naar Cuddalore. We konden zelf proberen een bus te pakken of wachten op de familiebus die rond 13.00 (indiase of nederlandse tijd??) terug naar het zuiden zou rijden. Ik was voor meteen gaan en Thijs voor wachten. De sociale druk van de familie deed ons de das om. We zouden de familie een plezier doen om ook de terugreis met hun mee te gaan. De moeheid kreeg de overhand en van de gedachte dat ik weer midden in de nacht thuis zou komen, ging ik huilen. Nu was er niets meer aan te veranderen, ff probren te slapen en dan maar weer genieten van de terugreis.
De terugreis begon om half 4 (haha) en om 4 uur ’s nachs stonden we voor onze deur. Maar wat was t leuk!!!

Het spel

De Village Child Protection Committees zijn opgericht. De afgelopen weken heb ik gewerkt aan een memory spel om meer aandacht te krijgen voor kinderrechten en protection rights in het bijzonder. De meeste tekeningen in het spel heb ik gekregen van kinderen, een aantal van een tekenaar waar ik een beroep op kon doen. Alle afbeeldingen heb ik digitaal bijgewerkt en ingekleurd. De proefversie van het spel heb ik online gezet zodat jullie kunnen zien wat ik hier gedaan heb. Maandag krijg ik een proefdruk van het spel. Dat ga ik spelen met een paar kinderen en eventueel pas ik daarna nog wat aan. Vervolgens wordt het spel als het goed is 1000(!) keer gedrukt. Helaas kunnen wij daar niet op wachten (duurt 10-15 dagen), maar ik ga er vanuit dat ze me wel een kopietje sturen..... Klik op het plaatje om naar het album te gaan!

Marriage photos

2007-10-27T08:47:00.000+02:00

(Klik op een foto voor een vergroting)

De nodige hulp bij de voorbereidingen (vader van de bruid (L))

De schoonfamilie voert een aantal rituelen uit

Druk overleg tussen priester en vader bruidegom

Indian girl!

Uma

De mannen (weer een zoekplaatje...)

Het bruidspaar loopt aan elkaar vastgeknoopt en de pinken ineengestrengeld een paar rondjes rond het vuur

Marlieke zegent het bruidspaar

Niet de gasten, maar de bruid en bruidegom zelf gooien met rijst

Daaaag!

In de bus

2007-10-12T08:10:00.000+02:00

Tussen 2 Indiase mannen ingeklemd zat ik in de bus op weg naar huis over mijn werk na te denken. Jasmine (mijn tolk van vandaag) had me een zitplaats gewezen tussen 2 mannen. Zelf ging ze staan. Waarschijnlijk is het voor een Indiase vrouw niet degelijk om naast mannen te gaan zitten (mannen & vrouwen zitten in de bus altijd gescheiden), maar is het voor mij als blanke blijkbaar acceptabel.

Terwijl ik bedacht dat het tijd werd om op de site te schrijven wat ik nou eigenlijk voor werk doe, viel de man rechts van mij in slaap. Nou is dat op zich geen vreemde gewaarwording, maar vanwege het bonkende karakter van de Indiase bus hobbelde meneer al snel met z’n hoofd tegen mijn schouder. Met een glimlach op mijn gezicht bedacht ik me dat dit er komisch uit moest zien: een kleine zwarte man slapend tegen een lang wit meisje. Zeker aangezien mannen en vrouwen elkaar hier in het openbaar niet (horen) aan(te)raken is het grappig dat deze man zijn kussen vindt in mijn nek. Maar goed...mijn werk, daar dacht ik over na. Ik had net mijn 2e les afgerond in 1 van de dorpen waar ik educatie geeef over IJzer gebreks anemie.

Ik had geloof ik al gepost dat ik een collega van Thijs zou ontmoeten een paar weken terug. Deze collega, Isa, uit Nederland had thuis een paar maanden terug een projectvoorstel geschreven over Educatie aan adolescente meisjes over Iron Deficiency Anemia (IDA). De afgelopen periode is zij met een IDA programma begonnen hier in de omgeving. Aangezien Isa een paar weken geleden hiermee stopte, kreeg ik de kans dit programma voort te zetten. Voor mij was dit super! Ik was op zoek naar iets medisch en naar iets waar ik zelf iets kon bijdragen.

Nu heb ik dus zelf 3 dorpen waar ik les geef aan meisjes vanaf een jaar of 15. Ik vraag ze naar hun eetgewoonten, geef ze les over anemie en ijzerrijke voeding en uiteindelijk maken zij een poster over alles wat ze geleerd hebben en wat ze hebben veranderd/zouden willen veranderen aan hun eet/leef gewoonten. Vanaf volgende week gaan we ook hun Hb-waarde (meetwaarde voor anemie) meten in hun bloed.

Bhanu, een collega van Bless, gaat elke week met me op pad om voor me te vertalen. De meisjes spreken geen Engels en dus vertaalt Bhanu alles naar het Tamil. Bhanu was ook al de tolk van Isa, dus inmiddels kan ze het hele verhaal over anemie en voeding wel dromen. Van de week bedacht ik me dus ook dat ik er eigenlijk een beetje overbodig bij zit. Als ik 1 zin zeg, vertelt Bhanu er het hele opvolgende verhaal bij. Ik hou me maar gewoon voor dat ik uiteindelijk nog wel zeggenschap heb over het complete verhaal. In ieder geval is het ontzettend leuk en leerzaam om met de meisjes over van alles en nog wat te kletsen en hun vragen te beantwoorden.

Nog maar 3 weken te gaan en dan gaan we reizen. Doordat alle weken een beetje op elkaar lijken, vliegen de weken voorbij. In het begin dacht ik dat 2 maanden misschien kort zouden zijn en dat we de Indiase contacten later zouden missen als we gaan reizen. Alhoewel dat laatste zeker waar zal zijn, merk ik dat 2 maanden een prima periode is. Ik heb heel erg zin om nieuwe dingen te gaan zien en ontdekken.

Haa, de man naast me wordt wakker gebonkt. Ik geloof niet dat ie iets doorheeft, binnen 2 seconden ligt hij weer in mijn nek.

Ik ga weer verder....

Leuk dat jullie zo meeleven met onze belevenissen!

Veel liefs, Marlieke

PS: Thijs vindt dat we ons zoveel mogelijk moeten aanpassen aan de Indiase cultuur. Ik loop met een stip op mijn hoofd, eten met rechterhand doen we alsof we niet beter weten. En tegenwoordig 'mag' ik Thijs z'n tas tillen. En dat vindt hij natuurlijk maar al te schitterend!;)

Derde setje foto's

2007-10-06T07:22:00.001+02:00

Heilige Koe

Fast Right Hand Bowler

Batsman (natuurlijk geen schijn van kans als ik aan het bowlen ben ;))

Top van de berg in Tiruvanamalai (zware klim), bakje rijst van de Guru die daar leeft!

Marlieke op heiligste plek (die niet bedoeld is om op te staan, oeps)

'Eco-tourism' in Mangrove bos

Marlieke en Alexander in de Mangroves

'Afscheid' van Michiel in Pizza Roof

Shuttle tijdens Bless/Plan Summer Camp. Zoekplaatje: waar staat Thijs?

Uitdelen Questionnaires aan CAC-staff

India verslaat Pakistan in finale Twenty20- World Cup!

CCC CAC CPC

2007-09-27T15:24:00.000+02:00

Lieve allemaal,

Na de, aan jullie reacties te zien, indrukwekkende ziekenhuisverhalen van Marlieke nu een bericht over mijn werkzaamheden tot nu toe. Het is uniek om op deze manier een land te leren kennen.

Het 'werk'

Ik 'werk' voor Bless / Plan International India. Plan India heeft in dit district 25 Child Care Centers (CCC) en Child Activity Centers. (CAC) De centers zijn allen gevestigd in kleine dorpen die getroffen zijn door de tsunami in 2004. In het CCC worden kinderen van 2-5 's ochtends opgevangen en wordt er gezorgd voor een gezonde maaltijd. 'S middags, na school, kunnen de kinderen in het CAC terecht voor spelletjes, hulp bij hun huiswerk en krijgen ze ook weer wat gezonds te eten. Het Indiaase eten is vol van smaak, maar bevat lang niet altijd (bijna nooit) genoeg vitamines en andere belangrijke bouwstoffen.
Net als het voedingspatroon kan ook de bescherming van kinderen wel wat verbeterd worden. De Indiaase regering heeft dit jaar een 'Study on Child Abuse' uitgegeven en de resultaten zijn behoorlijk indrukwekkend. India heeft bijvoorbeeld het grootste aantal Child Labourers van de wereld* (er zijn dan ook 440 miljoen Indiaase kinderen!) en meer dan 50% van de kinderen zegt te maken te hebben (gehad geworden) met seksueel misbruik. Bij alle cijfers moeten natuurlijk de nodige vraagtekens geplaatst worden, maar het is wel duidelijk dat veel kinderen een veel zwaarder leven hebben dan leeftijdgenoten in Nederland. (Dit was hoop ik voorlopig de laatste moraliserende open deur die ik ingetrapt heb).

Wat ben ik aan het doen? Samen met Uma (zij werkt voor Plan) ben ik in de 25 dorpen Child Protection Committees (CPC) aan het oprichten. In elke commissie zit een staflid van het Child Activity Centre, 1 van het Child Care Centre, een leraar, twee kinderen (1 jongen en 1 meisje), een Self Help Group member, iemand uit de jeugdgroep en de ' Village leader'. Het is de bedoeling dat gevallen van kindermishandeling, misbruik of verwaarlozing bij deze commissie gemeld gaan worden. De commissie kan het zelf oplossen, er gebeurt hier veel op dorpsniveau, of doorspelen aan een Child Welfare Committee (officieel staatsorgaan). Het is nu natuurlijk totaal niet te voorspellen of dit gaat werken. Ik denk dat het belangrijkste resultaat van de CPC's zal zijn het vergroten van de bewustwording van de rechten van kinderen. Slaan van kinderen, ongelijkheid tussen jongens en meisjes (bruidschat, geen economische waarde) zit heel erg in de cultuur en het zal jaren duren voor dat zal veranderen, maar ik denk, in ieder geval hoop, dat door de CPC's de awareness zal worden vergroot.
Naast het CPC-opstartwerk ga ik nu ook werken aan een spelletje. Ik ga een memory-spel maken met als opdruk de kinderrechten. Spelenderwijs kunnen de kinderen zo de rechten (en verantwoordelijkheden) leren. Gister heb ik de kinderen gevraagd om verschillende rechten te tekenen, de mooiste ga ik gebruiken voor het spel.

Andere zaken

De tijd vliegt en India begint te wennen. Aan het chaotische verkeer zijn we al voldoende gewend om met onze scooty het verkeer nog wat chaotiser te maken. Het eten went en bevalt heel goed. Elke lunch rijst, ze lunchen ongeloofelijk veel dat hou ik echt niet bij, bevalt lang niet slecht. We hebben voor de avondmaaltijd een aantal heerlijke restaurantjes gevonden waar we al veel lekkers ontdekt hebben en steeds blijven ontdekken. Fysyiek trekken we het allebei ook nog wonderbaarlijk goed (klop klop). De zichtbare armoede van sommigen op straat, de andere manier van leven, het leven hier zet wel aan tot denken. Is kinderarbeid altijd slecht? Ook voor kinderen die anders helemaal geen opties hebben? Moet ik wel een biertje drinken (650 ml, 90 roep (nog geen 2 euro), maar op 1 plek in de stad te krijgen) als voor de deur van de bar mensen op straat slapen? Het klinkt waarschijnlijk zwaarden dan het hier voor ons voelt, maar het zijn wel gedachten die regelmatig door ons hoofd gaan en vragen waar geen goed antwoord op te geven is. Dingen zijn zo genuanceerd, met een duidelijk antwoord doe je altijd iemand tekort. Maar goed, het begint zo langzamerhand een zielig verhaal te worden en zielig is het hier helemaal niet. Laat ik daarom positief afsluiten. Cricket is een fantastische sport! Een paar dagen geleden hebben we de finale van de twenty20 world cup gekeken. India - Pakistan. Niet alleen sportief, maar natuurlijk ook politiek een beladen wedstrijd. Terwijl we de regels leerden hebben we enorm in spanning gezeten. De laatste bal (heet het eigenlijk wel een bal?) was of winst of verlies, het werd het eerste tot grote vreugde van alle Indiaantjes in het restaurant en van ons!

Luitjes, wij vermaken ons wel en het vergaat ons buitengewoon goed. Bedankt voor alle mailtjes en reacties!

x Thijs

Foto's 2

2007-09-22T06:48:00.000+02:00

Uitdelen medicijnen in Child Care Centre

Dr. Senthil - Plan Medical Camp

Mr. Alexander (van onze homestay) op zijn farm

Scooty!

Visser op het strand (Tsunamigebied)

Grote visvangst

'Gezellig' Indiaas cafeetje

Uma (collega van Thijs), Isa (Marlieke gaat haar project overnemen), Bhanu (collega van Isa/Marlieke), Marlieke in sari op Ganesh festival.

Ganesh Festival

Child Protection Committee meeting in dorp.

Tata transportwagen

Hi I'm Malika...

2007-09-13T14:01:00.000+02:00

Medical student from Holland. 4th year, yes, going to do my internship later. Why?...

Deze week staat in het teken van kennismaken. Zondagavond met de familie van Alexander (de familie van onze homestay) en vervolgens met artsen, nurses, schoonmakers, patienten, directors, administratief medewerkers, enz. Mijn werk voor de komende weken is nog alles behalve georganiseerd en dus moet ik deze week eerst veel pionieren. Maandag ben ik naar Chidambaram geweest, een universiteit 50 km verderop. Mijn contactpersoon daar had ik zondagmiddag al ontmoet. Hij heeft me het een en ander laten zien van zijn pediatrics afdeling. Ik zal jullie een uitgebreide beschrijving van het ziekenhuis besparen, maar ik had meer verwacht van een universiteit. Een chirurg daar heeft me rondgeleid op zijn afdeling. Overal lagen familie leden van patienten op de grond, er lag een verbrand meisje in een vies bed, het rook naar urine en gecombineerd met 35 graden en een gigantische pussende diabetische voetzweer maakte dat ik ff moest gaan zitten. Van dr Kabali moest ik ff gaan liggen: 'You have a vasovagale shock!' Haha, ik voelde me als blanke zwakkeling een tikkeltje ongemakkelijk.
De dagen die volgden heb ik ook tussen de patienten doorgebracht. Maar telkens ergens anders. Dinsdag ben ik op pad geweest naar 2 praktijken in 'the rural area'. De dokter die me meenam vertaalde af en toe wat voor me vanuit het Tamil. De health centers waar hij werkt zijn echt armoedig!! Voor elke patient worden wat, ogenschijnlijk willekeurige, pillen uitgeschreven. Ik vraag me af of de mensen ze krijgen. Wat door moet gaan voor apotheek is een kamertje met een goor tafeltje + bankje. De medicijnen slingeren in het rond. De injectiekamer is nog viezer. De spuiten drijven in een bakje, de naalden worden gerecycled en liggen door elkaar op tafel. Alles is smerig en het stinkt. Maar daar begin ik aan te wennen. 's Ochtends stinken je kleren al en dat wordt er niet beter op. De dr. doet wel z'n best maar de overheid verstrekt geen geld. Wat moet je dan?
Vandaag in het Mahatma Gandhi Medical Centre (overigens een stuk mooier en verzorgder!) wat gekletst met een vrouwelijk gynaecologe. Zij heeft wel interesse om me te helpen in de rural area met het opzetten van een educatie programma voor vrouwen. Ze wil dat de vrouwen gescreened worden voor baarmoederhals kanker. Iedereen praat leuk met me mee en er lijken veel mogelijkheden te zijn. Maar ik wil wel dat er iets van terecht komt. Nog maar ff verder met pionieren...

M'n churidar (punjabi) is klaar, dus zaterdag kan ik goed gekleed naar het Ganesh Hindu festival hier in de stad. Zondag gaan we waarschijnlijk een scooter halen in Pondicherry. Dan kunnen we lekker zelf rondscheuren in het verkeer.

liefs Marlieke

De eerste foto's

2007-09-13T06:21:00.001+02:00

Marlieke vandaag in 'Shared-auto(Riksjaw) naar het ziekenhuis

Lunch met collega's van Bless/Plan tijdens field trip

De wachtkamer

Ons homestay-paleisje

Uitzicht vanuit homestay (katholiek kerkje)

Strand vlakbij guesthouse (Auroville)

Lunch op strand (Auroville)

Uit eten met andere vrijwilligers uit guesthouse

Golden Globe (Auroville)

Jansi

Tamil-les van Thelegam

Verjaardag met taart

Verpakking van verjaardagstaart Marlieke

India

2007-09-07T06:18:00.000+02:00

Lieve allemaal,

Waar te beginnen? De reis? Het gevoel? De mensen? Het eten? De belevenissen, zoals beloofd in het welkomstwoord van dit Blog? De omgeving? Er is hier zoveel te zien (en te ruiken) dat het moeilijk is een begin te maken, het makkelijkste om mee te beginnen lijkt me Amaidi. Amaidi maak het ons makkelijk om onze India-kennismakingstijd (zeker geen ontgroening!) te doorlopen.

Camille en zijn familie geven je snel het gevoel een beetje thuis te zijn in India. Taxi, ontbijt, een lekker bed, Rikshaws, een bezoek aan Auroville (bijzonder! google maar eens), een tour door Pondicherry, een douche, informatie en verhalen over het leven in India, een mobiel en niets is, in ieder geval lijkt ;), teveel gevraagd. Jammer dat we zondag het guesthouse alweer verlaten, maar wie weet waar we uitkomen! (Alexander in Cuddalore red.)

Het is hier eigenlijk heel relaxed al zijn we nog wel wat onzeker en onwennig, maar we wennen snel. We zijn al op het strand geweest, hebben een tempel bezocht (gezegend door een Olifant), met de scooter 's avonds naar Tamil-les gegaan, over een kleur- en geurrijke markt gelopen. Vis (sterke geur), bloemen (fel gekleurd), groentes, kruiden, kleding, alles was te krijgen. We kijken onze ogen uit. Alles is nieuw, alles is anders, overal is wat te zien. Maar toch... het is wel zoals we het ons hadden voorgesteld. Benieuwd het het zal zijn in de stad Cuddalore, want het schijnt hier veel rustiger te zijn.

We hebben de afgelopen avonden gegeten met anderen die in het Guesthouse verblijven. Heel gezellig en leuk om verhalen te horen van de ervaren vrijwilligers. (Een week is ook 'ervaren' )

Zaterdag ga ik (Thijs) praten met iemand van de Human Rights Cell en naar een vergadering van Plan. Daarna zal ik bespreken wat ik de komende tijd ga doen. Marlieke heeft zondag twee afspraken met artsen. Maandagochtend gaan we beginnen!

x Marlieke en Thijs

Amaidi Guesthouse

2007-09-05T09:20:00.000+02:00

We zijn er! Vanochtend om 5uur in de taxi gestapt. De chaffeur van Amaidi stond al met z'n bordje 'welcome Thijs&Marlieke' klaar om ons mee te nemen en binnen 2 minuten zaten we zwetend op de achterbank van z'n mooie taxi. Bij landing om 4 uur was het al 'rather warm'...29C. Terwijl de zon langszaam opkwam reden we langs de zee richting pondicherry. Mooi hier. We zullen hier tot en met het weekend blijven en dan verhuizen naar ons gastgezin in Cuddalore.
Vanmiddag zullen we nog met Jansi, de vrouw van Camille, op pad gaan om de omgeving te bekijken. Ook krijg ik een punjabi aangemeten. Ik ben benieuwd!

We hebben nog niet helemaal door dat we hier zijn.

liefs Thijs en Marlieke

Londen

2007-09-04T13:32:00.000+02:00

Bedankt voor het uitzwaaien!

2007-09-04T11:21:00.000+02:00

Het begin van de reis. 4 september 2007, Schiphol, Amsterdam.

Welkom

2007-08-12T13:57:00.000+02:00

Je ontkomt er niet aan. Wie op reis gaat, moet er aan geloven. Het is natuurlijk geen verplichting, je kan ook zonder, maar een beetje bij-de-tijdse reiziger heeft er een. Daarom hebben wij er nu ook een. Alleen daarom? Nee ook om jullie op de hoogte te houden van onze waarnemingen, werkzaamheden en belevenissen. Welkom op ons weblogboek.*

*web·log·boek (het ~)
digitaal journaal van waarnemingen, werkzaamheden of belevenissen. (vrij naar: Van Dale)

Test fotopagina

2007-08-12T13:56:00.000+02:00