Moffat



Ik



Timotei



Dickson en z'n moeder

Fotoboek maken...

Het Afrika avontuur is afgelopen. Daarom heb ik vrijdag mijn camera meegenomen naar het ziekenhuis. Al wandelend door het ziekenhuis kom je vanzelf van alles tegen dat de moeite van 't fotograferen waard is: maf, grappig, naar of ontroerend.

Ben 's ochtends om 6 uur begonnen op de kinderafdeling, waar ik de laatste 3 weken heb gewerkt. De patienten die ik al wat langer ken, heb ik op de foto gezet. En ze gingen ervoor in de rij staan (met name de moeders dan); Dickson, een 2 maanden oude baby met hersenschade na ernstige hersenvliesontsteking, met zijn goedlachse HIV-positieve moeder; Timotei, een 4 jarig introvert jongetje met tuberculose, die door z'n buurvrouw naar het ziekenhuis is gebracht omdat z'n moeder Zionist-aanhanger is en niet gelooft in medische zorg; Nomia met longontsteking, die we gister naar de radiologie hebben gebracht voor een rontgenfoto, alwaar ik de radiographer geprobeerd heb uit te leggen hoe hij de foto moest maken (Ik schaam me diep. Het resultaat was waardeloos. Misschien moet ik, radiologie-leek, iets meer vertrouwen hebben in de laborants rontgenskills); de schattige moffat met z'n verbrande arm, die (bijna) altijd lacht en Moffats lotgenoot, een 12-jarige jongen die tijdens een traditionele dansceremonie op een begraafplaats in het feestvuur is gevallen en zijn hele rug 3e graads heeft verbrand en last but not least natuurlijk Fatuma, Keith en Olive, de beste verpleging van het ziekenhuis.

Na de kinderafdeling heb ik een rondje gemaakt door het ziekenhuis. Ik zie 35 theologie studenten, strak in het pak, zitten onder een boom wachtend op de uitslag van hun urine-onderzoek. In de gang loop ik tegen een paar geiten aan. Guardians (elke patient moet een begeleider meenemen) wassen en koken naast de afdeling. Ik wandel langs een 16-jarige jongen met een gigantisch dikke ascites buik die onder een palmboom lusteloos voor zich uit zit te staren. In de boom hangen 10 dweilstokken te drogen. Op de labourward liggen naakte vrouwen op vuilniszakken geluidloos te baren (ik heb geen foto gemaakt). Als ik hier wegloop, komt de TB-officer met zijn snelle pasjes naar me toe gedribbeld en vraagt om mijn adres omdat ik bijna weg ga. De schoonmakers dweilen zingend de gangen, waarna lange rijen patiënten op de grond gaan zitten om nsima te eten. Ik maak een foto van epilepsiepatientje Chifoniro bungelend op de rug van haar zus, voordat ik richting de paediatrics kitchen ga voor het afscheidsfeestje van nurse Keith. Ik maak een filmpje van het zingende en dansende personeel en het klappende patientenpubliek dat buiten zit toe te kijken. Ik loop 's middags glimlachend en bijna dansend naar huis.

Het zijn hier alledaagse taferelen, maar af en toe moet ik er bij stil staan om te beseffen dat het allemaal zo anders is dan wat ik in NL gewend ben. Ik kijk al een week uit naar dat ik naar huis ga, maar ik ga dit allemaal zo erg missen!

Luipaard, luid gedonder en luieren

4-7 augustus

Na 3 uur te hebben gereden over een slecte dirt road, kwamen we oranje aan in de middle of the bush bush of South Luangwa. De hippo’s brullen in de luangwa rivier die voor de tent stroomt, se zon is net onder gegaan, krekels krekelen, vogeltjes fluiten, impala’s staan stokstijf op ‘t veld voor ons en de generator gromt (de stroom is net uitgevallen). We wachten op onze nsima met kip.

Guide Joseph; born in Zambia, raised in Zambia and waiting to die in Zambia. ‘Slap me on the head when you want to make a picture. Wow, elephaaant! With a little baby, so cute! You know why this is an African elephant? Because the ears are in the shape of the map of Africa. Hahaahaha. Look there, zebla’s. And there...little leopard!!! Oh, no, joking...it is a janet (soort kat). Hahaha.

Onze gids is heel leuk. Alsof hij alle dieren voor ‘t eerst ziet. Lastig te beschrijven hoe tof de safari was. We hebben alles gezien wat we wilden; olifanten naast de tent, nijlpaarden, giraffen, zebla’s, kalkwitte hyenapoep, fisheagles, antilopes, leeuwen en op de valreep 2 luipaarden. Thijs citerend (lachend om dit enigzins bizarre tafereel); ‘ Wat is relaxter dan tijdens zonsondergang met je biertje in je hand achterop een jeep naar wilde dieren te kijken? ‘

8 augustus

Vanochtend met mooie iets krappe bus vertrokken uit Chipata. Thijs z’n benen konden net niet tussen de stoel en de stoel voor ‘m. Maar daar tegenover staat 15 uur in de bus met gave gospels met African style moviemaker videoclips, een slecht geacteerde soapserie en aan de lopende band de mogelijkheid om je honger te stillen; appels, eieren, maiskolven, lolly’s, koeken, gebraden kip, samosa’s, zakken popcorn, tomaten en gebakken aardappeltjes passeren mijn raam bij elke stop.

10 augustus

06:00h - Victoria Falls national park. Alles nog stil en verlaten. Ticketoffice is nog niet open, maar t hek wel. We slippen snel naar binnen. We zijn namelijk niet voor niets zo vroeg opgestaan. We willen de zonsopgang zien. Na al een paar stappen door de dichte bosjes merk je het vocht. Het is overal nat. En je hoort het water keihard naar beneden denderen. De falls worden niet voor niets Mosi oa Tunya genoemd. Tussen de bomen door zie je al stukjes van het natuurgeweld. Er hangt een speciale sfeer. Waarschijnlijk versterkt door de rust (we waren nog zo wat alleen). Een bijzonder gevoel overvalt me, al lopend zo dicht bij dit wereldwonder. Niet alleen een koud gevoel, omdat ik binnen no time drijfnat ben, maar een gevoel dat past bij de beschrijving van de Vic Falls in de reisgidsen: machtig en majestueus. Een must see before you die. En het klopt. De watervallen zijn majestueus! En met de opkomende zon erboven is het onbeschrijflijk mooi en ontzagwekkend.

18 augustus

03:00h – Een hemel vol fonkelende sterren, een paar kaarsjes branden op de oever, geluid van water kletterend tegen de boot. Een boot vol met mzungu’s is op weg naar Wakwenda retreat op het eilandje Chizumulu naast Likoma Island. We varen weg van de Ilala ferry om midden in de nacht ons tentje op te zetten op een dan nog voor ons onzichtbaar mooi plekje.

08:00h – Het water is helder blauw/groen en er zwemmen fel blauwe visjes langs de rotsen. Op rotsen, net boven het water, staan 2 houten ligbedjes. Daarop zitten wij. Er waait een verkoelend briesje. De zon schijnt fel (en onze zonnebrand is bijna op). Achter ons staan nog een paar bedjes, tafeltjes en stoeltjes bij een in bourgainville gehulde bar en verder baobabs, bananenbomen, mangobomen en andere tropische bomen waar ik de naam niet van weet. Voor mij en links en rechts naast mij niets anders dan water; water van Lake Malawi. T is een paradijsje.

Van Nkhoma naar Livingstone

- Keizersnee in Nkhoma hospital



- Moeder met tweeling in Kangeroo Mother Care



- Visverkoop bij Lake Malawi



- Super toffe safari





- Sunrise bij de Victoria Falls



- Sunset met Mosi
(Mosi oa Tunya = the smoke that thunders = de lokale naam voor de falls en het bier)

Dagboek uit Malawi

Zaterdag 17/7 16.30

Zit op ’n ligbed. Ik luister naar de golven van Lake Malawi, lees ‘n boek, schrijf in mijn dagboek, tel mijn Kwuacha’s, kijk naar de voorbij lopende kinderen en de bootjes op ’t meer. Ik zit midden in Afrika en ik geniet!

Gister ben ik aangekomen in een groen camping paradijsje na een rit op m’n hurken op de vloer van Franks (elektricien van het ziekenhuis) auto. De auto was bestemd voor 5 personen, maar wij waren met zijn zessen op weg naar Senga Bay. Gelukkig is op mijn hurken zitten één van mijn hobby’s;). Onderweg tegengehouden door een Police road block. ‘You were speeding!’ En wel met 83 km/u op een verlaten geasfalteerde weg waar iedereen nog harder rijdt. Maar goed…niet iedereen is Mzungu (blank).
Vanochtend 05:30 lag ik klaar wakker in mijn bed en bedacht me dat dit mijn nieuwe ritme is en dat ik dus maar ‘t beste kon opstaan. De zon kwam net op en de vissers kwamen aan na hun nacht vissen vangen. Heb veel foto’s genomen. Te veel misschien. Was zelf een bezienswaardigheid als enige toerist. Dat is altijd een beetje jammer. Maar t was mooi! Heb regelmatig herinneringen aan India. Ook al zit ik op een heel ander continent met een volstrekt andere cultuur, sommige dingen (of de gevoelens die ik erbij heb) zijn heel vergelijkbaar. Bijvoorbeeld deze visverkoop, maar ook het Kuche Kuche, Malawiaans, biertje dat ik gisteravond dronk in de bar. Bijna hetzelfde als een Kingfisher in Pondicherry. Bijna dan….

Na mijn ontbijt ben ik begonnen aan expeditie ‘vind-Safari-beach-Lodge’. Vind t wel leuk om te zien waar mijn ouders hun vakantie beginnen. Na een hindernisbaan over rotsen waar ik de mensenpoep op elke steen moest zien te ontwijken (ik was waarschijnlijk op de regionale poepplek beland), kwam ik aan in een ander gedeelte van de baai. M’n voeten, nog schoon, terug in mijn slippers geschoven en verder op zoek gegaan naar SBL. Tussendoor nog even afgedongen op een paar oorbellen en af en toe gestopt voor een kort Muli bwa…
Uiteindelijk daar aangekomen... ‘Nico Klene? Yes on Monday, I will show you the chalet in typical African style with view on the lake.’ ‘Okay, thank you, very nice place!’ Dit hebben mijn ouders goed geregeld.

‘T was een hele mooie dag vandaag! Heb al zin in mijn Kuche Kuche en vers gevangen Chambo visje van vanavond.

Donderdag 22/7 13:30

Even lunchpauze. Moet de bloedspatters nog van mijn gezicht vegen. Vanochtend een vacuümextractie gedaan (kind geboren met vacuümpomp). De pompen hier zijn kwalitatief nogal slecht. Of eigenlijk verlopen. ’T Zijn wegwerpdingen, maar worden hier gerecycled. Vaccuumcupje sprong een paar keer van t hoofdje wat zorgde voor nogal wat gespetter. Begon bijna zenuwachtig te worden, maar uiteindelijk is het kindje toch gekomen.
Ben inmiddels redelijk gewend. Komt wat routine in het werk en dat is wel fijn. Dan weet je tenminste wat je moet doen. Een paar keizersnedes gedaan (geassisteerd wel te verstaan), curettages (leegschrapen baarmoeder na abortus) verricht, abcessen gedraineerd en een oor aangehecht. Ik ben verbaast over de hoeveelheid abcessen die ik hier zie! En ze zijn groot en stinkend en pijnlijk en ’t is zielig! En Jammie! Ik kan wel genieten van een beetje pus.
Vermaak me hier goed. Ik loop elke keer kinderlijk blij naar huis als ik weer wat heb mogen doen wat ik in NL niet kon/ mocht.

Muli bwanji?

Muli bwanji? Ndiri bwino. Kaya inu?
Hoe gaat t? Met mij gaat het goed. En met jou?

Iedereen wordt bij elke ontmoeting begroet. Dus ook al kan ik geen chichewa. Dit was al snel geleerd. Maar verder...

Met mij gaat het bwino: heb een goede eerste week gehad, mijn eerste koorts en diarree is al achter de kiezen, heb vandaag genoten op de markt en gemerkt dat het internet tergend langzaam is.

Hoe was t ziekenhuis? Ik ben gestart op de Maternity afdeling (antenatal en postnatal care). Leuk is waarschijnlijk een gek woord om te omschrijven hoe deze week in het ziekenhuis was en toch voelt 't wel zo. Vermoeiend ook. Je ziet zo veel en er gaan zo veel gedachten door je heen continu.
Een korte samenvatting van deze gedachten: Ik had toch echt een Chichewa taalcursus moeten doen? Moet ik nu groeten of niet? Heeft deze vrouw weeen of nog niet? Hoe worden deze patienten opgenomen? Waarom kan ik die fetal heart rate (kinderlijke harttonen door buik van moeder) niet horen met deze fetal scope? Ik ben t 5e wiel aan de wagen! Moet ik al zelfstandig patienten gaan zien? Mag ik deze lumbaal punctie doen? Sta ik hier nou echt in de tropen een fascie te hechten?! Dit kind gaat vast dood. PCP??? Wat is dat ook al weer? Hoor ik nou wel of niet rhonchi over die longen? Waarom kan ik nog steeds die fetal heart rate niet horen? Ik moet vast sneller werken. Oh, daar gaat een begrafenis stoet. HIV-patientje overleden. Onderbuikpijn? Die heeft Malaria!

Zo gaat het maar door. Alles de hele dag is nieuw. En zelfs de dingen die ik in NL net een beetje dacht te kunnen, gaan hier net weer anders. Bovendien worden patienten in een vrij hoog tempo achter elkaar gezien en ook dat is wennen; links een vrouw met een intra-uteriene dood, rechts een bevalling, in de gang wacht een patient op een abcesdrainage en dat terwijl je een kind staat te beademen wat het waarschijnlijk niet gaat halen.
En uiteindelijk loop je met een (bedenkelijke) glimlach naar huis.

Ndapita. Tionana.

Marlieke

Foto 1: uitzicht uit huis
Foto 2: local transport
Foto 3-5: de markt

Nog twee nachtjes...

Ik heb net mijn tropenkleren uit de kast gehaald, morgen is mijn állerlaatste dag co-schappen, moet mijn paspoort nog ophalen, Malaria tabletten kopen, tas inpakken en de kwartfinale voetbal kijken (op Schiphol). Daarna ben ik klaar om te vertrekken.

Diegene die dit blog zullen lezen, weten waarschijnlijk al dat ik voor 3 maanden naar Malawi ga om stage te lopen, vakantie te houden en stage te lopen. Ik vier de laatste zomer als student;).

Dat Holland moge winnen, een ieder een leuke zomer heeft en ik jullie eind september weer vrolijk en wel terug zie!

Ndapita

Marlieke